sobota, 26 kwietnia 2014

Nowy blog

Pisałam, że zacznę coś nowego i to zrobiłam. Jeśli ktoś jest zainteresowany nową historią, zapraszam serdecznie


a tutaj mały spoiler opowiadania:

Biegłam przed siebie, starając nie oglądać się do tyłu. Mimo to moje oczy wciąż się obracały i rejestrowały ten sam obraz. Krew lejąca się strumieniami, krzyki przestraszonych ludzi i cyniczne uśmiechy morderców. Ich tęczówki miały czarny odcień, niczym węgiel. Były szerokie i puste, pozbawione blasku. Ze strachu zaciskałam pięści i gnałam korytarzami, aż wypadłam na dwór. Owiał mnie zimny chłód, zadrżałam. Złowieszczy księżyc chował się za ciemnymi obłokami. Noc była przerażająca. Wciąż słyszałam przeraźliwe krzyki dochodzące z posiadłości. Moje nogi automatycznie ruszyły do wschodniej bramy, jakby wiedziały, że nie mogą dłużej stać w miejscu. Pędziłam, ile miałam sił, aż zabrakło mi tchu. Dotarłam do lasu i opierając się o pień drzewa, zaczęłam płakać. Panika owładnęła całe moje ciało. Nie zdawałam sobie sprawy, że kiedykolwiek zobaczę taką masakrę. To był prawdziwy mord. Zamknęłam powieki, a obraz sprzed kilku minut przesuwał się po mojej głowie niczym film. Uderzenia zegara, muzyka, wir roztańczonych par na parkiecie, a potem ciemność. 
Ciszę przerwał rozdzierający krzyk dochodzący z zamku. Serce zabiło mocniej. Musiałam biec dalej. Zebrałam w sobie wszystkie siły i wyprostowałam się, gotowa do ucieczki, gdy drogę zagrodziła mi jedna postać. Ubrana w czarną pelerynę i ciężkie cholewy zbliżała się do mnie krok po kroku. Twarz mężczyzny raz po raz pojawiała się w świetle księżyca i nikła. Był pewny siebie i odważny. Instynktownie podjęłam próbę ucieczki. Rzucił się za mną w pościg. Potykając się o gałęzie i kamienie, które rozrywały materiał mojej sukienki, skręciłam na obrzeża lasu. Facet stawiał znacznie większe kroki niż ja. Słyszałam jak ciężko stąpa tuż za mną i jest coraz bliżej. W szaleńczej panice odpychałam gałęzie i nagle poczułam na ramieniu czyjeś lodowate dłonie. Chciałam je strzepnąć, jednak napastnik porwał mnie w objęcia, zatykając usta.

Zapraszam serdecznie!!!

wtorek, 12 listopada 2013

Koniec jest początkiem czegoś nowego

Więc tak moi mili. Pamiętacie, jak mówiłam, że książkę znajdziecie w sklepach? No cóż, nie znajdziecie. Otóż ostatnio dosyć sporo czasu poświęciłam na pisanie, redagowanie tekstu itp. Drogie wydawnictwo, które chciało wydać moją książkę się wycwaniło. Pragnęli wyciągnąć ode mnie pieniądze, mianowicie koszt około 20 tys zł. Na początku mówili, że będzie to tysiąc na jakieś tam dziwne "promocje" potem dodali zero i tak suma rosła w górę. Jednym słowem - oszukali mnie. A więc, będę na nowo publikowała rozdziały. Tylko muszę je poprawić. W zasadzie to chcę zacząć pisać od nowa i dodać parę wątków do historii. Jak skończę, a trochę może to potrwać to spodziewajcie się tu czegoś nowego. Buziaki!
I przepraszam za wprowadzenie w błąd.

sobota, 19 października 2013

?

Wiem, wiem wiem. Długo mnie nie było, nie tłumaczę. Redaguję książkę., Jak skończę, znajdziecie ją w sklepach oto moje wytłumaczenie. Szukajcie!

piątek, 2 sierpnia 2013

[15] Cena za moje życie


Po wyjściu Ethana miałam więcej pytań niż odpowiedzi. Ponownie krążyłam w kółko tym jednak razem moje myśli wirowały wokół tajemniczego anonima jaki dostałam kilka dni temu. Niewiele z niego rozumiałam jednak każdy głupi domyśliłby się, że inicjały C.A oznaczają Czarną Armię. Przynajmniej tak założyłam. O dziwnej Armii nie wiedziałam nic, tylko z opowieści chłopaków mogłam wywnioskować, że zajmuje się ona zabijaniem rasy Hermerskiej. Musiało być jednak coś jeszcze. Nie powołaliby tak licznej armii tylko po to, by wytropić i zabić wszystkich Hermerów na czele z Dezmą. Musiał być gdzieś kruczek, w końcu byłam świadkiem rozmowy mojego opiekuna z Margarett. Wyraźnie słyszałam jak wspominali o gniewie Czarnej Armii. Tylko co upadłe anioły miały do Larrego? Dlaczego chcieli się na nim mścić?
Moje powieki nagle zrobiły się ciężkie i wydawało mi się, że ważą tonę. Położyłam się na łóżku ustępując zmęczeniu, które dawało o sobie znać za każdym razem gdy ziewałam. Dochodziła szósta rano, a ja od wczoraj byłam na nogach. Przytuliłam głowę do miękkiej poduszki czując miętowo cynamonowy zapach Josha. Nakryłam się satynową pościelą po samą szyję i zamknęłam oczy odpływając w daleką krainę snów.

Siedziałam na drewnianych panelach i nie wiedzieć czemu płakałam jak małe dziecko, choć słowo „płakałam” było zbyt lekkim określeniem. Właściwie to darłam się w niebogłosy jakby odebrano mi ulubionego lizaka. Zlokalizowałam naprzeciwko siebie leżącą kobietę. Miała ciemne, kręcone włosy, które okalały jej szczupłą twarz. Leżała na boku z wyciągniętymi rękami do przodu. Była cała blada. I nagle zorientowałam się dlaczego płaczę. Ta kobieta nie żyła. Miała zbrudzone ubranie krwią, która spływała na ziemię. Zrobiło mi się niedobrze i czułam, że za chwilę zwymiotuje. Chciałam do niej podejść i sprawdzić puls, choć wiedziałam, że już nie żyje. Mimo wszystko kiedy próbowałam wstać moje nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Wciąż uparcie wpatrywałam się w leżącą kobietę i nawet kiedy próbowałam zmusić się do jakiegokolwiek ruchu nie potrafiłam. Moje ciało przestało mnie słuchać, jakby zostało sparaliżowane.
Znajdowałam się w tajemniczym domu, choć byłam pewna, że już tu kiedyś byłam. Wszystko było dla mnie obce, ale też i dziwnie znajome. Przewrócona szafka na buty w zwyczaju stała przy ścianie, choć zawsze od niej odstawała. Małe, rozbite lusterko, które teraz leżało w kawałkach na posadzce miało swoje miejsce tuż przy drzwiach od łazienki. Nie miałam pojęcia skąd wiedziałam o tych rzeczach. Miałam dziwne zaniki pamięci.
Usłyszałam czyjeś nadchodzące kroki i instynktownie skierowałam wzrok w stronę drzwi. Wydawało mi się to niemożliwe po wcześniejszej próbie spojrzenia w inną stronę niż na leżącą kobietę, a jednak moje ciało ustąpiło. Przez próg drzwi wszedł wysoki, młody mężczyzna. Nie był jednak człowiekiem, z jego pleców wyrastały białe, pokaźne skrzydła. Był aniołem. Wyglądał bardzo młodo i niezwykle elegancko. Wysoki, opanowany i jednocześnie zmartwiony.
-Octavio – odparł przykładając sobie rękę do ust. Nawet na mnie nie spojrzał. Uklęknął przy kobiecie i czegoś szukał. Przez moją głowę przepłynęły dziwne myśli, które nie należały do mnie. Brzmiały one tak: stało się to, co stać się musiało; zdumiona wpatrywałam się w anioła zastanawiając się, skąd go znam. Kiedy odstąpił od kobiety spojrzał na mnie. Zrobiło mi się głupio, bo wciąż siedziałam na durnej podłodze i nawet się nie odezwałam. Jednak kiedy anioł pokazał mi swoją twarz, zamarłam. Czarne jak noc oczy wpatrywały się we mnie z troską i żalem. To był Josh. Mój Josh. Na miłość Boską, to był on! Wyglądał jednak nieco inaczej. Miał krótsze włosy niż zwykle i ubrany był w dziwną, elegancką szatę. Zupełnie nie przypominał mi Josha, którego znałam, a jednak te oczy poznałabym wszędzie. W dodatku miał białe skrzydła. Chciałam coś powiedzieć, cokolwiek, ale nie potrafiłam. Język jakby ugrzęzł mi w gardle. Josh podszedł do mnie i wziął na ręce. W sekundzie zorientowałam się, że nie jestem sobą, a małym dzieckiem. Miałam krótkie rączki i nóżki, włosów prawdopodobnie miałam tylko garstkę. Przeraziłam się.
-Zabiorę cię stąd Ivone.

Zlana potem z krzykiem otworzyłam oczy. Obmacałam swoje ciało sprawdzając, czy wszystko mam na swoim miejscu. To tylko sen, powtórzyłam sobie w myślach choć wiedziałam, że to nie prawda. To był jeden z moich proroczych snów, a raczej wspomnienie mojego dzieciństwa. Kiedy pierwszy raz przyśniła mi się płonąca dziewczynka oraz śmierć tajemniczej kobiety nie wiedziałam co to ma wspólnego ze mną. Teraz byłam o wiele mądrzejsza i zdawałam sobie sprawę, że moja podświadomość w dziwny sposób stara się mi przypomnieć wydarzenia z dzieciństwa, z okresu kiedy moja mama żyła.
-Aniele, wszystko w porządku? – Usłyszałam za sobą głos Josha i poczułam na plecach chłodną dłoń. Najwidoczniej musiał wrócić gdy spałam i położył się obok mnie. Przez chwilę się nie odzywałam. Musiałam dojść do siebie po dziwnym śnie i porozmawiać z Joshem. Przełknęłam ślinę.
-Co robiłeś w moim domu dwadzieścia lat temu? – Wbiłam w niego stalowe spojrzenie nie zwracając uwagi na to, jak bardzo mi ciepło. Chciałam poznać kolejną prawdę; Mina upadłego anioła ze zdziwionej przekształciła się na mieszaną. Widziałam jak bardzo zaskoczyło go to pytanie.
-Nie wiem o czym mówisz.
-Doskonale wiesz! Mówiłeś, że znałeś moją mamę jako anielicę, a nie jako człowieka. Co robiłeś w moim domu w dniu, kiedy została zamordowana?
Zacisnął wargi i zmrużył oczy. Zawahał się, a ja spojrzałam z ukosa na niego. Widziałam, że bił się z myślami. Byłam gotowa na prawdę, a zarazem wściekła na Josha. Ukrywał przede mną tak istotny fragment mego życia. Poczerniałam na twarzy i czułam jak energia napływa do mojego ciała.
-Jesteś pewna, że chcesz to usłyszeć? – Kiwnęłam głową. Łaknęłam prawdy od dzieciństwa. Musiałam w końcu się dowiedzieć wszystkiego.
-Kiedy twoja matka zakochała się w śmiertelniku i upadła wyrzekła się wszystkiego, nawet mocy upadłych aniołów. Stała się istotą śmiertelną tylko dlatego by zajść w ciążę i urodzić ciebie. My nie możemy się rozmnażać, zostaliśmy stworzeni przez Boga dla ludzi, aby ich chronić, dlatego nie możemy się wiązać. Kiedy Octavia urodziła rozpętało się piekło. Archaniołowie uznali, że jesteś dla nich zagrożeniem, że matka opowie ci o świecie aniołów i demonów, dlatego postanowili was zabić. Ona wiedziała, że zginie dlatego poprosiła mnie o pomoc. Chciała, żebym zaopiekował się tobą. Zgodziłem się, ale nie wierzyłem, że kiedykolwiek spełnię jej prośbę. Podsłuchiwałem serafinów i ukrywałem Octavię na każdy możliwy sposób. Dni mijały, wydawać by się mogło, że już nikt was nie znajdzie, aż pewnego dnia stało się to, co stać się musiało. Twój ojciec najprawdopodobniej ze strachu przed serafinami zabił twoją matkę i tego samego czynu chciał się dopuścić wobec ciebie, ale ty mu nie pozwoliłaś. Kiedy się tam zjawiłem było już po wszystkim. Wiedziałem, że muszę cię chronić, obiecałem to Octavi.
-To ty oddałeś mnie do sierocińca?
-Ivi zrozum, nie miałem innego wyjścia. – Zapłonęłam. Nie wiem jak i kiedy to się stało, ale nie wytrzymałam emocjonalnie i moja moc przejęła nade mną władzę. Josh był odpowiedzialny za moje dzieciństwo i pozwolił na to, abym spędziła je w domu dziecka. Przez te wszystkie lata winiłam za to swoich rodziców, a tymczasem to mój ukochany stał za bólem oraz cierpieniem jakie doświadczyłam przebywając w sierocińcu. Zabolało. Nie umiałam przyjąć do siebie tej prawdy. Pozwoliłam mojej mocy przejąć nad sobą kontrolę i atakować. W mgnieniu oka całe moje ciało zapłonęło. Wbijałam gorące dłonie w plecy Josha wrzeszcząc jak opętana. Nie umiałam się powstrzymać. Bezlitośnie wykrzykiwałam w jego stronę przekleństwa, raniąc jego ciało.
-Mogłeś zabrać mnie ze sobą, podrzucić jakiejś rodzinie, ale postanowiłeś mnie oddać! Jak mogłeś mi to zrobić?
-Archaniołowie zabiliby nas obu! – Odkrzyknął łapiąc moje dłonie. Nie zwracał uwagi na ból jakim go obdarzyłam. Chwycił mnie mocno i przywarł do łóżka. Poczułam jak uchodzi ze mnie energia. Kawałek po kawałku ulatniała się z mojego ciała, a ja przestałam płonąć. Mój umysł stał się jasny i przejrzysty, pozbawiony jakichkolwiek uczuć. Wiedziałam, że to sprawka Josha, że w jakiś dziwny sposób manipulował w moich myślach. Uspokoiłam się. Nie, nie przeszło mi. Wciąż czułam do niego wielki żal, ale emocje powoli opadały.
-Każdego dnia byłem przy tobie. Widziałem jak się budzisz i zasypiasz. Twoje problemy były moimi problemami. Pilnowałem cię i broniłem od złego. Stałaś się moją obsesją. Zawsze byłem przy tobie, nawet jeśli mnie nie widziałaś. Wiem, że nie powinienem był cię oddawać, ale to było najlepsze wyjście z sytuacji. Musiałem cię ukryć, a dom dziecka był najlepszym wyjściem. Nikt by cię tam nie szukał.
Napłynęły mi łzy do oczu, najzwyczajniej w świecie się popłakałam. Myślałam, że Josh pojawił się w moim życiu przez przypadek, tymczasem tu nic nie było przypadkiem. To dlatego ratował mnie z każdej opresji. Pojawił się na cmentarzu i w barze, kiedy Gordak chciał mnie zgładzić. Josh robił za mojego prywatnego anioła stróża, którego nie miałam. Nic nie było przypadkiem.
-Chwileczkę – nagle mnie oświeciło. Coś się nie zgadzało. – Dlaczego upadłeś? W moim śnie miałeś białe skrzydła i anielską moc, dlaczego więc teraz jesteś jednym z upadłych aniołów?
Josh zamilkł. Przeraziła mnie ta cisza. Nie musiał odpowiadać, wiedziałam już wszystko. Josh upadł, bo pomagał mojej matce i mnie. Chronił nas i za to spotkała go taka cena.
-Serafini wiedzieli, że mam kontakt z Octavią. Chcieli, abym wypełnił ich rozkazy i zgładził poczęte przez nią dziecko. Sądzili, że jesteś zagrożeniem dla świata aniołów i demonów, że masz złe geny. Nie zgodziłem się. Tamtego dnia wiedziałem, że twoja matka zginie. Przyszedłem jako pierwszy i zabrałem cię. Parę minut później zjawili się archaniołowie, ale zastali już tylko pusty dom i list ode mnie pozostawiony przy ciele Octavi. Sam zdecydowałem opuścić niebiosa i upaść na ziemię. Wiedziałem, że będą mnie maglować i szpiegować. Musiałem zniknąć z tamtego świata i odizolować się od ciebie. Gdziekolwiek bym się z tobą pojawił oni by wiedzieli.
-Matko… ja przepraszam – znowu się rozpłakałam, tym jednak razem z bezsilności. To przeze mnie Josh upadł, a ja jak głupia jeszcze parę chwil temu chciałam wyrwać mu serce. Zrobiło mi się strasznie głupio i nie wiedziałam co powiedzieć. Czułam się zażenowana obecną postawą. Josh mnie przytulił. Tego w obecnej chwili potrzebowałam najbardziej. Troski. Tak długo zastanawiałam się nad historią upadku Josha. Wyobrażałam sobie przeróżne paskudne rzeczy jakich dokonał, a tymczasem on zrobił coś, co wymagało ogromnego poświęcenia. Okazał mojej mamie miłosierdzie. Jako jedyny wyciągnął pomocną dłoń w jej stronę i nie pozwolił, by stała się mi krzywda. Jak wielki dług byłam mu dłużna. To dzięki niemu żyłam i to jemu zawdzięczałam swoje istnienie. Nie ważne jak bardzo je spaprałam. On mi je podarował i musiałam być mu za to wdzięczna, bo tylko Josh zapłacił za moje życie taką cenę. 

            Minął tydzień. Równe siedem dni od czasu gdy dowiedziałam się, że to Josh uratował moje życie i równe siedem dni od czasu, gdy zamieszkałam w jego luksusowym bunkrze. Mój ukochany często wychodził i zostawiał mnie samą. Czas gnał do przodu, ale równocześnie też stał w miejscu. Wszystko było dla mnie nowe oraz stare. Widok zachodzącego słońca nad zatoką był zachwycający jak i beznadziejnie nudny. Josh nie miał telewizora co wcale mnie nie zdziwiło, więc nie miałam też wakacji spędzonych na kanapie z kubkiem maślanego popcornu. Codziennie robiłam to samo. Krążyłam bezcelowo po mieszkaniu zerkając za okno, jakby coś tam było niesamowitego. Nie wolno było mi wychodzić, ale mogłam przecież patrzeć. Cały tydzień miał swój schemat. Równo o 7.00 rano kobieta z wielkim kapeluszem na głowie oraz groteskową suknią do kostek wybierała się na zakupy. Zaraz za nią przejeżdżał młody chłopak na rowerze dostarczający gazety. Pół godziny później na ulicy pojawiał się żółty garbus. Nie był to zwykły garbus. Samochód miał w sobie tyle ekstrawagancji ile mógł tylko zmieścić. W południe nikogo nie było na ulicach, wszyscy chowali się przed upalnym słońcem i dopiero po godzinie 16.00 zjeżdżali się mężczyźni, którzy najprawdopodobniej wracali z pracy. Wieczory były ciche i spokojne. Nie słyszałam nawet nastolatków, którzy mieliby hałasować w sobotnią noc. Ta dzielnica doprowadzała mnie do szału. Nic tu się nie działo, stała rutyna. Pewnego dnia postanowiłam jednak coś zmienić.
            Gdy zapadł zmierzch, a Josh opuścił mieszkanie by spotkać się z Ethanem postanowiłam spotkać się z Verą. Wiedziałam, że mój ukochany wróci dopiero nad ranem, więc miałam mnóstwo czasu. Wsiadłam do taksówki, która zawiozła mnie alejkę dalej niż Bers Soft. Umówiłam się z Verą w zaułku, by nikt nas nie zauważył. Gdyby Larry mnie zobaczył zapewne na miejscu musiałabym mu się tłumaczyć ze swojej nagłej oraz nieplanowanej obecności. Wolałam tego uniknąć.
            Oparłam się o ceglany murek i wyczekiwałam na przyjaciółkę. Zastanawiałam się jak długo jeszcze będę gnieździć się w bunkrze Josha. Nie to, żeby nie podobało mi się wspólne mieszkanko na uboczu, ale naprawdę niekiedy czułam się jak ptaszek w klatce, wypuszczany tylko na chwilę, by wyprostować skrzydła. Miałam tego serdecznie dosyć; Usłyszałam stukot obcasów o asfalt i już wiedziałam, że to Vera. Z daleka rozpoznałam jej posturę. Krótkie włosy, tym razem natapirowane i sterczące na wszystkie strony, obcisły top oraz mini spódniczka. To był jej styl. Uwielbiała uwydatniać swoje wdzięki.
            -Co tak długo?
            -Nawet nie wiesz jak ciężko się w tym chodzi.
Vera wskazała na swoje buty, które miały co najmniej 8 centymetrów wysokości. Wzruszyłam ramionami i uściskałam ją. Brakowało mi jej obecności, pozytywnego uśmiechu na twarzy i optymistycznego myślenia o życiu.
            Rozmawiałyśmy jakąś godzinę. Opowiedziałam jej o Charliem choć pominęłam fakt, że posiada on jakieś niestworzone moce i pragnie mnie zabić. Nie chciałam jej zamartwiać. Wytłumaczyłam też, że zatrzymałam się w hotelu, żeby mnie nie znalazł.
            -To kiedy wracasz?
            -Jeszcze nie wiem – warknęłam przez zaciśnięte zęby zgodnie z prawdą. – Co powiedziałaś Larremu? Uwierzył w tą ściemę?
            -Nie masz się co nim przejmować. Wyjechał z miasta razem z Margharett.
            -Że co? – Spojrzałam podejrzanie na Verę. Dlaczego Larry wyjechał z naszą opiekunką? Zawsze wyjeżdżał sam, to było normalne. Był biznesmenem i miał naprawdę sporo spraw na głowie, ale nigdy nie zabierał ze sobą Margharett. Była naszą opiekunką i to ona się nami zajmowała podczas jego nieobecności. Kto niby teraz pełnił taką funkcję? Miałam uwierzyć, że Larry oddał klub w ręce naszych ochroniarzy? To byli półgłówki. W zwyczaju Kenny z Jaredem zamiast nas pilnować i całego lokalu obijali się na zapleczu.
            -Spokojnie, zostawił klub Jacksonowi.
Tego było już za wiele. Coś mi tu nie grało. Dlaczego akurat jemu? Przecież to osoba obca, kompletnie z zewnątrz. Czemu Larry zaufał właśnie jemu?
            -Nie wydaje ci się to dziwne?
            -Zawsze mieli wspólne sprawy. To tylko zwykła przysługa.
            -Raczej dziwna przysługa. Poprosić jakiegoś obcego faceta, żeby miał oko na jego klub – bąknęłam zgryźliwie zakładając ręce na piersi.
            -Cała ty – zacmokała teatralnie odrzucając włosy do tyłu. – Nigdy nie lubiłaś mojego chłopaka.
            Nic nie powiedziałam. Miała rację, nawet nie starałam się go polubić. Dlaczego miałabym pałać radością na jego widok wiedząc, że kradnie mi przyjaciółkę? W dodatku on coś knuł. Zawsze. W obecnej chwili żałowałam tylko, że Ethan nic na niego nie znalazł.
            -Muszę iść. Powiedziałam Jacksonowi, że idę tylko do łazienki. Zaraz będzie mnie szukał – pocałowała mnie w policzek i jeszcze raz spojrzała na mnie. Jej oczy wyrażały troskę. Martwiła się o mnie, a ja o nią. Mimo, że w wielu sprawach się nie zgadzałyśmy i tak byłyśmy sobie bliskie niż ktokolwiek inny. – Mam nadzieję, że niedługo do nas wrócisz.

            Kwadrans po zniknięciu Very wdrapałam się na ogrodzenie Bers Soft. Nie zamierzałam tak po prostu odejść wiedząc, że całym klubem włada Jackson. Chciałam znaleźć jakieś informacje. Przeskoczyłam ogrodzenie i czmychnęłam do wschodniego skrzydła rezydencji. Po cichu prześlizgnęłam się po schodach na górę, gdzie mieścił się gabinet Larrego. Wiedziałam, że nikogo nie znajdę na drugim piętrze o tej porze. Dziewczyny wiły się na scenie przed spragnionymi mężczyznami, ochroniarze z całą pewnością zajmowali zaplecze upijając się do nieprzytomności, a Jackson? O niego bałam się najmniej. Z całą pewnością był tak zajęty Verą, że nie zwracał uwagi na klub; Maszerowałam korytarzem, aż stanęłam przed dębowymi drzwiami z mosiężną klamką. Otworzyłam je i weszłam do środka. Uderzyła we mnie woń palonego cygara, jakby to miejsce zostało naznaczone przez Larrego i jego odór. Zawsze palił cygaro. W gabinecie nic się nie zmieniło. Wciąż na regałach zalegał kurz, co tylko upewniło mnie w tym, że Larry trzymał książki bardziej dla ozdoby niż do czytania. Okno nadal było zamknięte na cztery spusty i zasłonięte zieloną kotarą, jakby nie lubił słońca. Jedynie biurko wyglądało inaczej. Fotel nie był zajęty przez swojego właściciela, a na biurku nie leżały przeróżne dokumenty, kubek z czarna kawą oraz ulubiona gazeta szefa. Pomieszczenie wydawało się bez niego takie puste.
Zaczęłam szperać po regałach, ale po chwili dałam sobie z tym spokój i przemieściłam się do biurka. Szukałam jakiejkolwiek informacji o tym, gdzie udał się Larry. Biorąc pod uwagę fakt, że wiedział coś o Czarnej Armii, o czym ja nie wiedziałam był przerażający. Zastanawiałam się, co takiego ma z nią wspólnego i czy wyjazd nie dotyczył właśnie tego stowarzyszenia. Otworzyłam szafkę i natknęłam się na starą pocztówkę z Porto Rico, którą kiedyś dostał od swojej siostry. Nigdy jej nie widziałam, a Larry gdy tylko o niej wspominał zawsze miał grymas na twarzy. Szperałam dalej, ale nic nie znalazłam. Żadnych śladów podróży. I wtedy wpadłam na pomysł, by poszukać informacji w jego komputerze. Przecież teraz ludzie wszystko załatwiali przez internet. Na pewno była tam informacja, gdzie się zatrzymał. Uszczęśliwiona sięgnęłam do myszki, gdy drzwi z hukiem się otworzyły, a w nich stanął Jared – nasz ochroniarz. Podskoczyłam do góry i zapewne zaczerwieniłam się.
            -Co tu robisz?
Moje zmieszanie nie miało końca. Od razu serce zaczęło szybciej bić, a krew stała się cieplejsza i płynęła szybciej niż zwykle.
            -Właściwie, to nic. Tęsknie za Larrym – uśmiechnęłam się niewinnie łudząc się, że nabierze się na to kłamstwo. Jared był jednak mądrzejszy niż mogło mi się wydawać. Od razu mnie przejrzał. Coś jednak było w nim nie tak. Po pierwsze, po jakie licho zaglądał do gabinetu szefa wiedząc, że go nie ma, a po drugie wyczułam wokół niego dziwną aurę. Niebieską, niemal błękitną.
            -Gdybyś za nim tęskniła nie uciekłabyś z rezydencji.
            -Nie uciekłam – bąknęłam prostując się. Próbowałam wyczuć jakąś energię. Zaczęłam się zastanawiać nad człowieczeństwem Jareda. Niebieskie poświaty i aury należały do Hermerów. Czy było to możliwe, że był jednym z nich? Nigdy nie patrzyłam na Jareda w ten sposób, a może po prostu zbyt wiele czasu ostatnio spędziłam z Joshem i dziwnymi istotami nie z tego świata, że widziałam już wszędzie niebieskie i czerwone poświaty? – Miałam parę spraw do załatwienia, poza tym Larry o wszystkim wie.
            -Z całą pewnością wie, że zniknęłaś kilka dni temu. Jackson go poinformował.
Świetnie, pomyślałam natychmiast. Teraz to dopiero będę mieć kłopoty.
Przemieściłam się do drzwi patrząc z ukosa na ochroniarza. Obserwował mnie i wpatrywał się we mnie dziwnie. Czy coś zauważył? Czy już wiedział, że nie jestem człowiekiem? Josh zapewniał mnie, że nie widać mojej aury, przez co trudno określić moje pochodzenie, dlaczego więc miałam wrażenie, że Jared coś we mnie widzi?
            -Od kiedy jesteś na posyłki Jacksona?
            -Robię to, co do mnie należy i nie obchodzi mnie kto wydaje polecenia. Grunt, że płacą.
            Było coś w nim dziwnego. Coś bardzo niespotykanego, coś czego wcześniej nie dostrzegłam. Albo może nie chciałam dostrzec. Jared był Hermerem z krwi i kości. Nie mogłam sobie wyobrazić tej aury, to nie było zwykłe przywidzenie.
            -Lepiej stąd znikaj zanim ktoś cię zobaczy – uśmiechnęłam się i wyszłam z pokoju. To wciąż był Jared jakiego znałam. Wciąż miałam w nim brata.

Wyślizgnęłam się z klubu niezauważona, pomijając Jareda oczywiście. Szłam ciemną uliczką zastanawiając się nad ochroniarzem. Naprawdę bardzo mało wiedziałam o świecie istot nadprzyrodzonych. Nie sądziłam, że taki zwykły Jared może być Hermerem i prowadzić normalne życie.
Uszłam zaledwie kawałek od klubu, gdy do mojej głowy wdarł się przerażający głos. Wysoki, zimny i dobitny. Usłyszałam krzyki, dochodziły znikąd.

Znajdę Cię… Nie ukryjesz się przede mną. Przeznaczenie cię nie ominie. Już niedługo Ivi. Przyjdą po ciebie…

Upadłam na ziemię. Reszty nie pamiętam. Obudziłam się czując, jak ktoś szarpie moim ciałem. W głowie mi huczało. Zobaczyłam czarne tęczówki oczu i przerażenie wyrysowane na twarzy. Wokół panowała ciemność.
            -Ivi, ty żyjesz!
Zostałam przyciśnięta do jego piersi. Czułam, jak bije mu serce. Czułam niemal każdą emocję towarzyszącą jego osobie. Usiadłam na ziemi zdezorientowana. Chciałam zapytać gdzie jestem, ale on wyprzedził moje myśli.
            -Już nigdy nie zostawię cię samej. Co tu robiłaś?
            -Sama nie wiem – bąknęłam tylko nie pozwalając myślom pójść w kierunku dziwnego, tajemniczego głosu jaki mnie nawiedził. Nie chciałam, by Josh niepotrzebnie się martwił. Nie mogłam pozwolić na to, by strzegł mnie dzień i noc.
            Myliłam się. Myślałam, że Charlie nic mi nie zrobi, że zależy mu na mnie. To było ostrzeżenie. Bełkotał o jakimś przeznaczeniu, klątwie. Nie zdawałam sobie sprawy, że może przenikać do moich myśli i kontrolować je.

***
Więc, nie mam nic na swoje usprawiedliwienie. I tłumaczyć się nie będę. Posty będą pojawiać się dość chaotycznie, a ja sama nie wiem, czy zdołam komentować Wasze dzieła ;(

środa, 12 czerwca 2013

[14] "Życie ciągle za­daje py­tania, nies­te­ty w większości retoryczne. "


Dzień dobry moi mili. Tak, wiem, aż wstyd mi tu pisac po takiej nieobecności zważywszy na to, że obiecałam poprawę. Jakoś nie miałam natchnienia, a raczej chęci. Straciłam pracę i chyba to mnie zdołowało. No nic, nie przedłużam, tylko zapraszam na rozdział.
Ps. Zapomniałam dodać. Opis pokoju Josha zawdzięczam, mojej ukochanej Anitce, w świecie blogowym Fallon. Gdyby nie ona, nie ruszyłabym się z tą historią. Dziękuję!

Serce łomotało w mojej piersi jak szalone. Mózg pompował ogromną ilość krwi, a ja robiłam się coraz bardziej czerwona po twarzy. Płonęłam. Czułam, że płonę, że moje wnętrzności za chwilę eksplodują żywym ogniem. Nie mogłam się na niczym skupić poza wielkim, szyderczym uśmiechem jaki bił od twarzy Charliego. W myślach krzyczałam, a moje ciało ogarnęły dziwne wstrząsy.
            Nagle rozpętała się burza. Wicher wtargnął w moje włosy studząc mój zapał. Pięć metrów nad ziemią zauważyłam kobietę w białej sukience, mamroczącą coś pod nosem. To odwróciło na chwilę uwagę Charliego.
            -Ivi, chodź do mnie! – Usłyszałam nagle głos Josha we własnych myślach. Rozejrzałam się po okolicy i szybko zlokalizowałam swojego wybawcę. Skryty za zaroślami machał rękami jak szalony. Spojrzałam w kierunku Charliego, który toczył pojedynek z Ferimą i zwiałam gdzie pieprz rośnie. Wpadłam w objęcia Josha głośno szlochając i panikując.
            -Boże on… ja… to jakieś chore!
            -Idziemy – pociągnął mnie za rękę prowadząc do samochodu, który stał niedaleko. Zatrzymałam się w pół kroku.
            -A co z Ferimą?
            -To czarownica, da sobie radę.

            Samochód gnał przed siebie między ciemnymi przestworzami. Byłam cała rozpalona i nie wiedziałam, jak mam się opanować. Wypluwałam z siebie bezsensowne słowa, dziękując Joshowi za ratunek. Nie wiedziałam, że ktokolwiek mnie słyszał. Byłam święcie przekonana, że nikt w promieniu co najmniej dwóch mil nie usłyszy, ani też nie zobaczy mojej klęski przy Charliem.
            -Charlie ma taką samą moc jak ja! Nic nie rozumiem – odezwałam się w końcu dochodząc do siebie. Josh milczał, wpatrując się uparcie w drogę przed nami. – Nie wyczułam wokół niego żadnej energii, nic co by upewniało mnie w tym, że jest nadnaturalnym stworzeniem, a tymczasem on zaatakował mnie jednym z żywiołów. Nie może być człowiekiem skoro ma moce! Ja nie jestem człowiekiem, dlatego je mam. A on? Kim on do cholery jest? – Nie wiedziałam, czy zadaję te pytania Joshowi czy bardziej sobie. Zadziwiające również było to, jak szybko pogodziłam się z faktem, że jestem inna od ludzi, których znam. Nie zwykłam na siebie wołać dziwadło, ale uznanie siebie za istotę nadprzyrodzoną było lekkim przegięciem.
            -Może nie dostrzegłaś tej energii? Być może dobrze się maskuje, albo…
            -Albo co? – Josh westchnął, stukając palcami o kierownicę. Widziałam, jak bije się z myślami. Powiedzieć jej czy nie?
            -Albo ktoś z jego rodziny był upadłym aniołem. Wiem, że Reymond był Hermerem, więc ojca można wykluczyć, ale matka?
            -Nad tym nie pomyślałam.
            -Twierdzisz, że nie wyczułaś wokół niego żadnej energii – Josh jechał szybko, ale i bezpiecznie. Mijaliśmy coraz to różniejsze bloki i domy. – Ivi, ja też nie wyczuwam energii wokół ciebie.
            -Co to ma znaczyć?
            -Jeszcze nie wiem, ale na pewno się dowiem.

            Zszokowała mnie ta informacja. Byłam pewna, że posiadam jakąś aurę. Nieważne jaką, mogła być czerwona od upadłych aniołów, mogła też być niebieska pochodzenia hermerskiego, ale żeby żadna? Przecież nie byłam człowiekiem. Moja matka była aniołem, więc i ja coś od niej dostałam. Musiałam być istotą nadnaturalną, w innym wypadku nie posiadałabym mocy żywiołów. Coś tu było nie tak.
            -Gdzie my jedziemy?
            -Muszę cię ukryć. Charlie jest dość niebezpieczny i nie wiadomo co mu strzeli do głowy.
            -Przecież Ferima się nim zajęła – pomyślałam, ale on tylko pokręcił głową.
            -Nie zatrzyma go na długo. Muszę zabrać cię w bezpieczne miejsce.
            -To znaczy?
            -Do mojego domu – odpowiedział skręcając w jedną z wąskich uliczek. Samochód piął się w górę po betonowej ulicy. Nikt nie przejeżdżał obok nas przez co jeszcze bardziej się denerwowałam.
            -Nie mogę całe życie się ukrywać, a co z Verą? Z moją pracą?
            -Charliemu chodzi o ciebie, już to udowodnił i póki nie dowiemy się czego tak naprawdę chce, musisz trzymać się z dala od klubu.
            -Nie mogę ukrywać się całe życie! – Zawrzeszczałam, jednak szybko umilkłam.

            Samochód zatrzymał się przed wysoką, białą bramą z czarnymi prętami. Dostrzegłam na samym szczycie kolumny kamerę. Josh wystukał jakiś numer na panelu obok bramki, która zaraz się otworzyła. Dzielnica była niezwykle zadbana. Przystrzyżone, zielone trawniki, ani jednego śmiecia na ulicy. Idealne budynki mieszkalne z widokiem na zatokę Puget. Wjechaliśmy na podjazd do garażu, gdzie zostawiliśmy samochód i weszliśmy do jednego z domów. Na widok wnętrza zaparło mi dech w piersiach. Było tam bardzo nowocześnie. Przed moimi oczami rozpościerał się przestronny, jasny salon. Nowoczesna sofa stała na samym środku pokoju, obita czarną skórą. Josh rzucił swoją kurtką na leżący obok fotel i postawił kluczyki na stoliku.
            -Kto tu mieszka? – Zadałam pytanie opierając się o ścianę i wpatrując w kominek. Moje oczy chłonęły każdy centymetr tego cudnego mieszkania. Niemal wszystkie cztery ściany zostały przysłonięte urozmaiconymi obrazami, które przedstawiały średniowieczne zabytki.
            -Ja – odpowiedział Josh całując mnie w czoło. Nie tak zapamiętałam jego dom. Był mały, obskurny, idealny jak na kryjówkę upadłego anioła. Ten za to posiadał w sobie tyle przepychu i bogactwa, że mógł paść ofiarą napaści już za pierwszym razem.
            -To idealne miejsce na schron. Okolica jest strzeżona, wszędzie jest monitoring, sąsiedzi nie specjalnie lubią zaglądać do cudzych okien. Czego można chcieć więcej?
            Cóż, teraz rozumiałam, dlaczego Josh zabunkrował się w takim schronie. Zastanawiałam się tylko, po co jest mu on potrzebny. Czy rzeczywiście miał, aż tylu wrogów, żeby użyć takiej fortecy? Nie wiedziałam tego i nie zamierzałam się nawet dowiadywać.
            -Nie mogę zostawić Very samej – odparłam stanowczo. Tak naprawdę nie chciałam być w tym mieszkaniu. Nie chciałam chować głowy w piasek i uciekać od niebezpieczeństwa. Chciałam walczyć, a Josh mi tego zabraniał. Bał się o mnie jakbym była kruchą istotą, która nie da sobie z niczym rady.
            -Aniele, Charlie nic jej nie zrobi.
            -Nie jestem tego taka pewna. Zawsze może ją porwać, a potem mnie szantażować. – Słowa trafiły w Josha. Wiedziałam, że nie obchodzi go Vera, ale wiedziałam też, że zrobi wszystko by mi było dobrze. Wykorzystałam tą wiedzę i choć czułam się przez ułamek sekundy jak ostatnia egoistka, która wykorzystuje własnego chłopaka do swoich potrzeb i tak zrobiłam swoje.
            -Dobrze. Powiem Ethanowi żeby miał ją na oku.
            -Nie chcę, żeby się koło niej kręcił. Verze łatwo namieszać w głowie, a ja nie mam zamiaru wysłuchiwać potem płaczu z jej strony, bo twój kumpel złamał jej serce.
            -Więc mu powiem, by trzymał się na bezpieczną odległość. Zadowolona?
            -Owszem – stanęłam na czubkach palców i szarpnęłam za jego podkoszulek, przyciągając Josha do siebie. Zatopiłam się w jego wargach, które wpiły się w moje z jeszcze większą namiętnością. Brakowało mi jego bliskości. Tak naprawdę ona nigdy nie istniała. Zawsze ktoś nam przerywał, a ja chciałam mieć go tylko dla siebie. Pragnęłam jego ciała, silnie umięśnionych ramion oraz tych oczu przepełnionych miłością. Wiedziałam, że Josh jest tym jedynym na którego czekałam. Oddałabym za niego duszę, a nawet zaprzedała się diabłu. Nie wiem co bym zrobiła, gdyby coś mu się stało. Niewyobrażalny ból towarzyszył by mi każdego dnia, kiedy jego nie byłoby przy moim boku. Kochałam go. Nie wiedziałam nawet kiedy i jak to się stało, że to uczucie wtargnęło między nas dwoje. Między upadłego anioła i dziewczynę obcego pochodzenia.
            -Masz coś przeciwko, żebym wziął prysznic?
            -Nie. Porozglądam się tutaj – uśmiechnęłam się, a Josh zniknął z moich oczu. Jeszcze przez chwilę stałam w bezruchu słysząc jak zamykają się za nim drzwi od łazienki. Wiedziona ciekawością, ruszyłam w głąb mieszkania, gdy tylko usłyszałam szum wody dobiegający z łazienki. Ten odgłos dodał mi odwagi, aby poszukać odpowiedzi właśnie tutaj. Otwierając pierwsze drzwi, nie byłam gotowa na to, co tam zastanę. Sypialnia na bazie trapezu z miejsca zarzuciła na mnie swoje zdradzieckie sieci. Nie byłam pewna, co w tym pomieszczeniu podoba mi się bardziej: duże, wodne łóżko, czerwona kanapa, czy pastelowy kolor ścian. Dotarłam do drzwi balkonowych i z wrażenia zasłoniłam usta dłonią. Wschodziło właśnie słońce i rzucało swój czar na zatokę oraz całą okolicę. Nigdy nie widziałam tak pięknego wschodu słońca. Tym razem matka natura się postarała.
            Upewniwszy się, że Josh bierze jeszcze prysznic wyszłam na balkon i wyciągnęłam swoją komórkę. Musiałam coś powiedzieć Verze. Naprawdę uważałam, że lepiej by było powiedzieć jej o wszystkim prawdę, jednak z drugiej strony targały mną wyrzuty sumienia. Co, jeśli coś się jej stanie gdy pozna prawdę? Nie mogłam na to pozwolić.
            -Halo?
            -Dzięki Bogu odebrałaś – zaświergotałam do słuchawki, a kamień spadł mi z serca. Martwiłam się o nią i zastanawiałam, czy ona odczuwa to samo.
            -Iv, jest środek nocy. Masz pojęcie jak bardzo w tej chwili cię nienawidzę?
            -Wiem, przepraszam – wypuściłam powietrze z płuc, po czym szybko wciągnęłam je z powrotem. Musiałam wymyślić kolejną bajkę mojego nagłego zniknięcia.
            -Gdzie ty do diabła jesteś? Tylko mi nie mów, że panoszysz się z tym przystojniakiem, którego poznałam w barze, bo będę zazdrosna.
Uśmiechnęłam się niewinnie przypominając sobie o Ethanie.
            -Jestem niedaleko, nie mogę ci powiedzieć gdzie. Nie wiem kiedy wrócę.
            -Mam się bać? Dzieje się coś strasznego?
            -Nie. Po prostu mam parę spraw, które muszę rozwiązać sama – Zakręciło mi się w głowie, a żołądek fiknął kozła. Rozgoryczona kolejnym kłamstwem poczułam jak łamie mi się głos. Miałam wielką nadzieję, że Vera tego nie wyczuje.
            -Rozumiem, że mi o nich nie powiesz?
            -Nie w tej chwili. Chciałam ci tylko powiedzieć, że ze mną wszystko w porządku, żebyś się nie martwiła.
            -To dlaczego mówisz jakbyś się ze mną żegnała?
            Wiedziałam, że wyczuje mój ton głosu. Nie była głupia i doskonale zdawała sobie sprawę, że coś się dzieje. W końcu co chwilę gdzieś znikałam, moje łóżko niemal co noc było puste. Nie mogłam jednak jej powiedzieć, że mój psychodeliczny fan nagle zapragnął mojej śmierci, a ja postanowiłam zabawić się z nim w kotka i myszkę.
            -Nic mi nie jest.
            -Dobra, będziesz chciała to sama mi powiesz. Jaką ściemę mam wcisnąć Larremu? – Zapytała rozespana, entuzjastycznym głosem.
            -Wymyślisz coś. Trzymaj się.
           
            Nie byłam zadowolona ze swojego czynu, ale uważałam, że lepiej było ją powiadomić o moim nagłym zniknięciu, niżeli miałaby odchodzić od zmysłów przeze mnie. Schowałam telefon do kieszeni polarowej bluzy i weszłam do środka. Oparty o framugę w drzwiach, w samym ręczniku stał Josh. Kropelki zimnej wody spływały po jego ciele, a oczy utkwił we mnie. Speszyłam się. Nie to, żebym nigdy nie widziała pół nagiego mężczyzny, ale widok Josha w samym ręczniku przewiniętym wokół talii był zniewalający. Małe kropelki ześlizgiwały się po jego ciele i wpijały w brązowy ręcznik. Mokre, czarne włosy opadały na czoło, przysłaniając jego oczy. W tym świetle jeszcze go nie widziałam. Wyglądał jak chodzący Bóg seksu. Idealny w każdym calu. Mięśnie były rozluźnione, a jego twarz wyrażała całkowity spokój i pewnego rodzaju rozbawienie moim zachowaniem. Nie umiałam się opanować. Serce biło mi jak szalone, myślałam, że wystrzeli mi z piersi. Natychmiast zrobiło mi się gorąco i czułam jak policzki pieką mnie od rumieńców.
            -Z kim rozmawiałaś? – Josh podszedł do mnie i założył zbłąkany kosmyk moich czerwonych włosów za ucho. Nagły przypływ adrenaliny sprawił, że pociągnęłam go na łóżko i zaczęłam łapczywie całować. Nie mogąc się opanować sama zaczęłam zrzucać z siebie ubrania, aby poczuć jego bliskość. Dzika rządza namiętności rozkazała mi oddać się w jego ramiona, tulić, całować i już nigdy nie wypuszczać go z rąk. Chciałam być przy nim już na zawsze i na wieki wieków. W tym momencie liczyła się chwila. Chwila, która miała wiecznie trwać. Pozbyłam się uciążliwej bluzy i zrzuciłam z siebie zwiewną, białą bluzkę. Rozpalona usiadłam na niego okrakiem, utkwiwszy ręce na jego torsie. Był tak gładki, że wydawało mi się, że nigdy nie zaznał żadnej rany. Zaczęłam błądzić rękoma po jego ciele, a on wszystko obserwował z dziką rozkoszą i rozbawieniem. Uśmiech nie schodził z jego twarzy. Nigdy wcześniej nie odważyłam się na taki ruch, jednak coś sprawiło, że właśnie teraz to ja powinnam zapanować nad nim. Nie on, tylko ja, ja miałam prowadzić. Łapczywie chłonęłam każdy centymetr jego prawie nagiego ciała. Składałam gorące pocałunki na jego ustach i szyi, bawiąc się wyśmienicie. Obudził we mnie takie pożądanie, że nim się spostrzegłam zaczęłam płonąć. Josh odsunął się ode mnie, jednak pozostał na łóżku.
            -Spokojnie Aniele. Chyba nie chcesz mnie spalić? – Zrobiło mi się głupio. Nie umiałam nad sobą zapanować i sprawiłam, że moja moc wzięła nade mną górę. Jeszcze chwila, a pozbawiłabym Josha życia.
            -Przepraszam. Nie umiem się jeszcze kontrolować.
            -Nie szkodzi – Popatrzył mi prosto w twarz, oczy poczerniały mu jak nigdy. Po chwili wstał z łóżka i zaczął się ubierać.
            -Wychodzisz? – Wpadłam w panikę. Poczułam się zażenowana swoją postawą i byłam niemal pewna, że to przeze mnie on wychodzi.
            -Muszę porozmawiać z Ferimą. Po konfrontacji z Charlie’m na pewno ma mi wiele do powiedzenia.
            -Więc idziesz do niej? – Nie byłam pewna dlaczego mój ton głosu tak nagle się zmienił. Jeszcze przed chwilą obawiałam się braku akceptacji, leżałam na łóżku przed upadłym aniołem i miałam zamiar mu się oddać, a teraz jakby to uczucie gdzieś się ulotniło, a zastąpiła go zazdrość. Tak, byłam zazdrosna o Ferimę. Ona była taka idealna. Miała idealne proporcje, jej buzia była śliczna, w dodatku była czarownicą. Miała tyle asów w rękawie do zaoferowania, że przy niej, z moimi mocami wypadałam jak maleńki robak, którego można zgnieść i rozdeptać.
            -Chyba nie czujesz się zazdrosna?
            -Ależ skąd! Zastanawiam się tylko, co robiłeś pod Bers Soft z NIĄ? – Josh uśmiechnął się słabo.
            -Szukaliśmy śladów Aleksandra. Ona potrafi go wyczuć. Sama go unicestwiła, więc dokładnie wie gdzie może się znajdować.
            -Nie chcę zostawać tu sama. Chcę być przy tobie. – Otchłań jego oczu przyprawiła mnie o dreszcze. Podszedł do mnie i położył ponownie na łóżku, szeptając wprost do mego ucha.
            -Uwierz mi aniele, ja też wolałbym zostać tu z tobą. Pragnę cię już od tylu lat. Czekałem tylko na ten widok. Ciebie w mojej sypialni, rozpaloną i przepełnioną uczuciem do mnie. Ale w tej sytuacji nie możemy sobie pozwolić na przyjemności. – [s]
            Pół godziny po wyjściu Josha chodziłam w kółko po jego mieszkaniu i marnowałam bezcennie czas na rozmyślanie, zamiast położyć się spać i odpocząć. Roznosiła mnie dziwna energia, która zarzuciła na mnie swe zdradzieckie sieci, abym czuła się rozgoryczona i niespełniona. Nie umiałam pogodzić się z faktem, że Josh jest właśnie z Ferimą. Niby nic mi nie zrobiła, a jednak czułam się o nią zazdrosna. Josh spędzał z nią mnóstwo czasu i denerwowało mnie to strasznie. Zamiast poświęcać go mnie, gnał do niej niczym mały szczeniak. Nie miałam z kim o tym porozmawiać, brakowało mi Very, której mogłam się wyżalić, chociaż ona pewnie i tak by nic nie zrozumiała. Z jakiś przyczyn wiedziałam, że niespecjalnie lubi Josha. Nigdy nie dałam jej szansy zapoznania się z nim. Możliwe, że zrobiłam to podświadomie. Ona też nie przedstawiła mi Jacksona, a może raczej to ja nie chciałam go znać. Izolowałam się od mężczyzn i nie wyobrażałam sobie rozłąki z Verą. Teraz sytuacja się odwróciła. To ja ją odepchnęłam i okłamałam już niejednokrotnie.
            Przechadzając się po pustym mieszkaniu niezrażona ciszą, jaka wokół panowała usłyszałam charakterystyczny dźwięk dla upadłych aniołów. Trzepot skrzydeł tuż nad dachem poinformował mnie, że ktoś się zbliża. Wiedziałam, że to nie Josh. On raczej nie używał swych skrzydeł, zwłaszcza w dzień, a zaczynało już świtać. Przeraziłam się nie myśląc zupełnie o niczym jak o uporczywie trzepoczących skrzydłach. Serce podeszło mi do gardła i stanęło w miejscu, kiedy dźwięk ustał, a zastąpił go odgłos zbliżających się kroków. Skierowałam swoją energię do rąk, które natychmiast zapłonęły i czekałam wlepiając oczy w drewniane drzwi. Gdy się otworzyły i zobaczyłam nogę przekraczającą próg mieszkania wystrzeliłam swoją moc, a raczej chciałam to zrobić. Nagle moja siła zbuntowała się przeciwko mnie i nie chciała mnie słuchać. Oprawca wszedł już do mieszkania z tęgą, aczkolwiek rozbawioną miną.
           
-Ethan! Na miłość boską, mogłam cię zabić!
-Co, tym czymś? – wskazał na moje dłonie, które były różowe od ognia, ale nie płonęły. Szlag mnie trafiał z tą mocą. Działała sama, jak się jej podobało. – Uwierz mi, nawet byś mnie nie drasnęła. – Ethan wszedł do mieszkania i zamknął za sobą drzwi. Wyglądał na zmęczonego, choć starał się to ukryć. Byłam pewna, że całą noc starał się znaleźć jakieś informacje dotyczące Jacksona.
-Co tu robisz?
-Przyszedłem do Josha, ale widzę, że go nie ma – stwierdził przemieszczając się w głąb mieszkania. Zdziwiło mnie to, jak się panoszy po cudzym mieszkaniu bez żadnej krępacji. Podczas gdy mi było ciężko znaleźć się w nowym otoczeniu, on doskonale sobie radził i wydawało mi się nawet, że zna to mieszkanie na wylot. Gdybym pewnie zapytała się go o to, gdzie jest cukier, z przyjemnością by mi go przyniósł.
-Josh jest z Ferimą – wykrztusiłam z siebie, choć ostatnie słowo z trudem przeszło mi przez gardło. Upadły musiał to zauważyć, bo podniósł dziwnie brwi do góry, a cyniczny uśmiech zagościł na jego twarzy.
-Czyżby ktoś tutaj był zazdrosny?
-Nieprawda! Dlaczego nagle wszyscy tak myślicie? – Oburzyłam się i zaczęłam stukać paznokciami o ścianę ze zdenerwowania. Dobra, byłam o nią zazdrosna. Nie wiem czemu, ale czułam się przy niej zagrożona. Nie podobało mi się to, że Josh się z nią spotyka, rozmawia na nasze sprawy i Bóg jeden wie co jeszcze. Nie poznałam jej na tyle by wiedzieć, do czego jest zdolna.
-Ja tego nie powiedziałem. No nic, skoro Josha nie ma, to ja też się stlenie. Wyczuwam wokół ciebie złą energię, która może się dla mnie niemiło zakończyć – mówiąc to wykonał milion ruchów dłońmi potwierdzając tym fakt, jak bardzo się zezłościłam. Faktycznie moje włosy przybrały ognisty kolor, a ręce drżały od mocy, która we mnie drzemała.
-Zaczekaj – zatrzymałam go przy samych drzwiach, gdy miał już wychodzić. – Jak poznałeś się z Joshem?
Widać było, że to pytanie zbiło go z pantałyku. Stanął w bezruchu z dziwną miną, która nie wyrażała niczego. Nie był to ani uśmiech, ani grymas. Po chwili zamknął ponownie drzwi i przemieścił się do kuchni machając na mnie ręką, abym poszła za nim. W białym pomieszczeniu wyłożonym czarno-białymi kafelkami stało niewiele mebli. Pod jedną ze ścian upchnięty był okrągły stoliczek z dwoma krzesłami, a tuż naprzeciwko stała lodówka z kuchenką, oraz parę szafek podwieszanych. Widać było, że temu miejscu brakowało kobiecej ręki. Nie było kwiatów, żadnych obrazków czy chociażby serwety na stół. To miejsce w odróżnieniu od całego mieszkania, które tętniło własnym życiem było lodowate i odstraszające. Ethan jednak poruszał się zgrabnie, nie zważając na wygląd kuchni. Wyciągnął z wiszącej szafki butelkę czerwonego wina i nalał do dwóch stojących szklanek nakazując mi rozsiąść się wygodnie. Coś czułam, że będzie to długa historia.
-Dokładnie pamiętam tamten dzień. To był sierpniowy wieczór, kiedy całe Seatle kąpało się w słońcu. Siedziałem w Płonącej Ostrydze i trwoniłem pieniądze na hazard. I wtedy do baru wszedł on – uśmiech zagościł na jego twarzy od ucha do ucha. Musiał miło wspominać tamte czasy. Nic dziwnego. Zapewne wtedy jeszcze nie miał żadnych problemów i żył jak prawdziwa burżuazja. – Od razu wyczułem jego energię, wiedziałem, że to nowy upadły anioł. Poza tym, plotki szybko się roznoszą jeśli ktoś spadnie z nieba. – Wzruszył ramionami jakby to było coś normalnego i upił trochę wina. Zrobiłam tak samo uważnie przyglądając się złotowłosemu. Ciekawa byłam ile miał lat i czy w ogóle jakieś miał. Jak długo stąpał po ziemi pozbawiony blasku mocy Bożej i dlaczego upadł? – Josh kogoś szukał, jakiegoś mężczyzny. Ostatecznie wdał się w bójkę z Chesterem, którego miałaś już przyjemność poznać. – Na samo wspomnienie obślizgłego blondyna, który przysiadł się do mnie ze swoimi koleszkami w barze zrobiło mi się niedobrze. Naprawdę byłam wdzięczna Joshowi, że tamtego dnia postanowił odwiedzić bar i pokazał mi swoją łaskę ratując tym samym mój chudy tyłek. Otrząsnęłam się i spojrzałam ponownie na mojego mówcę.
-Pomogłem Joshowi. Niewiele dni później zobaczyłem go w szeregach Czarnej Armii. Był rządny zemsty, a w jego oczach czaił się gniew. Nie wiem, co nim wtedy kierowało, ale przyjmował wszystkie zlecenia i wszystkie dokładnie realizował. Zabijał każdego, kto stawał na jego drodze. I tym mi zaimponował. Wstąpiłem do szeregów i trzymałem się blisko niego. Oto cała historia. – Zastanawiałam się co kierowało Joshem. Wiedziałam,  że jest sprytny, szybki i zwinny. Wiedziałam, że potrafi kogoś brutalnie potraktować, ale nie potrafiłam sobie tego wyobrazić. To przecież był mój Josh. Mój upadły anioł, który zjawiał się za każdym razem gdy potrzebowałam pomocy, mój wybawca, który siał we mnie niezwykłą tajemnicę i mój kochanek, który zrobiłby dla mnie wszystko. Wizerunek zimnego i oschłego Josha, zabijającego bez mrugnięcia powieką wydawał się tak bardzo odległy od mojego Josha.
Ethan postawił pustą szklankę po winie na stoliku i wstał kierując się do okna. Nim zdążyłam się z nim pożegnać on szybował już pośród chmur, a w blasku wstającego słońca widziałam czarny cień skrzydeł. 

wtorek, 7 maja 2013

[13] Wstań i walcz! Twój wróg tyl­ko cze­ka na to żebyś się pod­dał...


Cześć kochani! Jak dawno mnie nie było. Zdecydowałam się poprowadzić dalej tą historię, choć nie wątpię w to, że nie będzie już dla mnie tak wielkim fenomenem jak wcześniej. Wiem też, że Was ubyło, ale mówi się trudno, taką muszę ponieść cenę. Dziękuję za poprzednie komentarze, które udowodniły mi, że warto jednak walczyć do samego końca. Nie przedłużając, zapraszam Was na rozdział 13, który pisałam z wyjątkową weną. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. I jeszcze jedno. Założyłam nowego bloga, opowiadającego o histori Draco oraz Hermiony z Harrego Pottera. Historia nie trzymająca się żadnych zasad i nie połączona z filmem czy książką. Jeśli chcecie poczytać, zapraszam na http://wizard-diaries.blogspot.com/ Buziaki!
Ps. Polecam do tej notki podkład muzyczny.



            Wręcz wbiegłam do tunelu wrzeszcząc po Ethanie jak opętana. Wciąż nie mogłam zrozumieć, jak mógł opowiadać o takich rzeczach przy Verze. Jak w ogóle mógł oskarżać Jacksona o coś, czego nie był do końca pewien? Denerwował mnie, a to sprawiło, że wychodziłam już z siebie. Nie zwracałam uwagi na zapalające się pochodnie. Działałam automatycznie, jakby na bateriach. I one też. Wparowałam do okrągłego pokoju.
            -Daj ty mi święty spokój!
            -Ivi, ty nic nie rozumiesz!
            -Owszem, rozumiem! Wy, upadli chcecie każdego uświadomić o swoim istnieniu. To niedorzeczne!
            Naszą kłótnię przerwał Josh pojawiając się znikąd. Stanął między nami z zdezorientowaną miną, równocześnie zakładając ręce za głowę.
            -Co tu się wyrabia?
            -Ty! – Gdy tylko go spostrzegłam moja frustracja oraz złość sięgnęły zenitu. Nie potrafiłam się opanować i rzuciłam się na niego z pięściami. To był impuls. Nie wiedziałam nawet, że posiadam w sobie taką siłę, by przygnieść go do ściany. I na nic było jego boskie spojrzenie, wyjęte rodem z romantycznego filmu. W obecnej chwili miałam ochotę go zabić. Wtem wszystkie świece zapłonęły, a w pomieszczeniu zrobiło się gorąco.
            -Uspokój ją, bo zaraz spłoniemy żywcem.
            -Sam się uspokój! – Ryknęłam na Ethana, zaciskając pięści. Moja długa sukienka była już nieco potargana u dołu. Nie zwracałam uwagi na to jak chodzę, więc co rusz przydeptywałam ją obcasami. Kiedy po raz kolejny zacisnęłam ręce na koszulce Josha stało się coś dziwnego. Byłam tak bardzo wściekła, że cały pokój stanął w płomieniach. Dosłownie. Wszędzie jarzyły się ogniste języki, które płonęły.
            -Josh! – Usłyszałam krzyk złotowłosego i momentalnie spojrzałam na upadłego. Chwycił mnie mocno za ramiona, wpatrując intensywnie w oczy.
            -Uspokój się. Masz nad tym pełną władzę, tylko oddychaj.
            Byłam przerażona. Kłótnia przerodziła się w pole bitwy. Czy rzeczywiście to była moja sprawka? Uspokoiłam się, odetchnęłam powietrzem, a ogień zniknął. Wszystko wróciło do normalności. To byłam ja. Ja rozpętałam ogień. Osunęłam się na ziemię czując, jak miękną mi nogi i uginają się pode mną kolana. Poczułam spływające łzy na moim policzku. Przerosło mnie to. Czułam się zagubiona, niczego nieświadoma. Jak opętana.
            -Co się ze mną dzieje? – wypłynęło z moich ust nieme pytanie. Upadli stali nade mną z tęgimi minami. Żaden z nich nie wiedział co powiedzieć. Chcieli mnie uspokoić, ale na nic to wszystko. Trzęsłam się jak galareta myśląc wyłącznie o ogniu i czerwonych włosach. Moich włosach. Nikt nie umiał odpowiedzieć na moje pytanie. Nikt nie chciał na nie odpowiedzieć. Bali się? Zatajali prawdę, wiedziałam to. Kim byłam? Dlaczego wszystko czego się dotknęłam płonęło?
            -Kim ja jestem?! – Wrzasnęłam przez łzy. Przy moim boku pojawiła się Ferima. Jakby zmaterializowała się tuż obok mnie. Z uśmiechem na twarzy spoglądała w moje oczy.
            -Myślałam, że nigdy nie spytasz – odpowiedziała cmokając ustami. Ruszyła przed siebie, do małego pokoiku z ołtarzykiem. Jakbym tam już wczoraj była. Pędem wstałam za nią i choć nogi odmawiały mi posłuszeństwa szłam dalej.
            -Co wiesz na mój temat?
            -Rozsiądź się wygodnie, to będzie długa historia.
            -Ferimo, jesteś pewna? – Usłyszałam Josha. Nie miał zatroskanego głosu. Bardziej to brzmiało jak zwiastun niebezpieczeństwa. Ale ona się tym nie przejęła. Chciała mi powiedzieć. Chciała odsłonić przede mną karty. Znała odpowiedzi na moje pytania. Ona, wiedźma z Salem. Była moją wyrocznią.
            -Prędzej czy później i tak się dowie. Wolisz, żeby poznała prawdę od Aleksandra? – I znowu to imię. Znowu jakiś mężczyzna, który mógłby mi coś powiedzieć na mój temat. Dlaczego same czarne charaktery wiedzą więcej o mnie niż ja sama?
            -Twój ojciec, albo matka, nie wiem dokładnie które z nich. Jedno było aniołem.
            -Matka, twoja matka była aniołem – odezwał się nagle Josh. Spojrzałam na niego wyłupiastymi oczami.
            -Znałeś ją? – Padło pytanie z mych ust. Dlaczego on, a nie ja? Dlaczego znał moją mamę? Widział ją, spędzał z nią czas, mógł ją dotknąć podczas gdy ja żyłam w nieświadomości. Zostałam pozbawiona dzieciństwa, widoku własnej matki i jej troski.
            -Nazywała się Octavia. Była Cherubinem. Uczyła młode anioły dobra i tego, jak wyzbyć się pokusy szatana, ale sama padła ofiarą. Anioł nie mógł zakochać się w swoim podopiecznym. Nie możemy się wiązać, służymy tylko Bogu. Ona została wystawiona na pokuszenie. Zakochała się w śmiertelniku. I wtedy upadła. Straciła swoje moce i stała się kimś takim jak ja. Wtedy urodziła ciebie. Kochała cię najmocniej na świecie, ale oni – ścisnął ręce w piąstki – oni ją niszczyli, Archaniołowie.
            W tej chwili pomyślałam, jak bardzo cierpiała. Oddała za mnie życie, uratowała mnie. A ja przez wszystkie lata obwiniałam ją za swój los. Nigdy bym nie pomyślała, że moja matka była aniołem i musiała się tego wszystkiego wyrzec dla mnie.
            -Była aniołem, więc i ty jesteś niezwykła. Władasz żywiołem. Ogień. Potrafisz sprawić, że jest ci posłuszny. Panujesz nad nim. To wszystko otrzymałaś od matki w chwili jej śmierci.
            -Jak zginęła?
            -Życia pozbawił ją jej mąż, a twój ojciec. Nie pytaj mnie kim on był, bo nie wiem.
            Przypomniał mi się mój sen. Koszmar z tajemniczego domu na obrzeżach miasta. Kobieta trzymająca w rękach niemowlę i zakapturzony mężczyzna. To był mój ojciec i moja matka. Moi rodzice, a ja byłam tą płonącą dziewczynką. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że to nie był sen, lecz koszmarne wspomnienie z przeszłości. To ja byłam tym dzieckiem i to mnie ojciec chciał zabić. Dzięki mocy matki potraktowałam go ogniem i spłoszyłam. Co wydarzyło się później? Dlaczego tego nie pamiętam? Jak wylądowałam w domu dziecka?
            -Dlaczego? – Wypłynęło z mych ust ciche pytanie, a policzki stały się mokre od łez. Byłam bezsilna, nie mogłam nic zrobić. Było już za późno. Josh przytulił mnie mocno, głaszcząc po głowie. Kątem oka widziałam, jak Ferima z gniewnym spojrzeniem opuszcza pomieszczenie.
            -Dlaczego dopiero teraz moje moce się uaktywniły?
            -Bo jesteś ich świadoma. Wierzysz w świat istot nadprzyrodzonych, o czym wcześniej nie miałaś pojęcia. Twoja matka zaklęła moc, by ujawniała się tylko przy istotach nie z tego świata.
            Wtuliłam się w ramię Josha i zamknęłam oczy. Nie rozumiałam archaniołów. Czemu skazali moją mamę na śmierć? Dlaczego mi ją odebrali? Nawet jej nie poznałam, nie miałam okazji zwrócić się do niej „mamo”. To słowo, aż piekło w gardle. Mój własny ojciec zabił moją matkę w obawie przed archaniołami, a teraz chce zabić mnie, jestem tego pewna. Tylko czy zabijając Octavię nie czuł żadnego bólu? Przecież się kochali, ona wyrzekła się życia wiecznego, a on pozbawił ją istnienia. Kim tak naprawdę był mój ojciec? Dlaczego ją zabił i czy rzeczywiście chce teraz zabić mnie? Jak wygląda? Gdzie mieszka? Miałam tyle pytań, a ból był o sto razy silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. Przez całe 22 lata mojego istnienia żyłam w przekonaniu, że nie mam rodziny. Teraz dowiedziałam się, że moja matka została zamordowana i to samo czeka też mnie, jeśli znajdzie mnie mój ojciec.

Sobota. Maszerowałam przez cały pokój z palcem przytkniętym do buzi. Vera nadmiernie narzekała na mnie i groziła wymiotami oraz zawrotami głowy, jeżeli nie przestanę kręcić się w kółko. Dziś to ja miałam dawać występ. Miałam lśnić na scenie kompletnie nie przejmując się niczym innym. Zastanawiałam się, jak to wszystko będzie wyglądać. Poskładałam swoje myśli do kupy i przeanalizowałam fakty. Na świecie żył Alexander – demon ciemności, który pożera nieczyste dusze. Niegdyś jego wspólnikiem był Reymond Craft, obecnie może nim być Charlie, choć nie byłam tego pewna. Z Softu znikały dziewczyny, co wiązało się w jakimś stopniu z Alexandrem. Larry obawiał się Czarnej Armii, która była tworzona przez upadłych aniołów. Nie wiedziałam, czy Larry wie o tym nieznacznym incydencie i czy upadli rzeczywiście szantażowali Larrego, a jeśli tak, to po co? Było również tajne stowarzyszenie Farghal, do którego miałam zaciągnąć wszystkich upadłych. Byli również Hermerowie, którzy się nie starzeli i w bardzo szybkim tempie goiły się ich rany. Ethan, który dziwnym trafem był powiązany z Reymondem. No i oczywiście Dezmel. Przywódca Hermerów, o którym nic nie wiedziałam. Byłam i ja. Ognista dziewczyna władająca ogniem, nie mająca żadnego pojęcia o swoim pochodzeniu. Na końcu był Josh – mój piękny, seksowny i jakże cywilizowany, upadły anioł. Nareszcie wszystkie elementy układanki zaczęły do siebie pasować. Coś się łączyło i miałam poszlaki. Wiedziałam, gdzie mam uderzyć tym razem i jak skutecznie odeprzeć atak. Tym razem nie poddam się bez walki.
            Wieczorem stałam już za kurtyną, a Margharett dyrygowała pozostałymi dziewczynami. Podium zajmowała Isabell. Na Sali było mnóstwo ludzi w różnym wieku. Głośna muzyka leciała z głośników. Przeskakiwałam z nogi na nogę starając skupić się na tańcu, który miałam zaprezentować, gdy do moich uszu dobiegł głos Jenny.
            -Nic ci to nie dało, że przefarbowałaś włosy – cmoknęła mi za uchem, a ja natychmiast się odwróciłam. W obecnej chwili naprawdę zaczęłam myśleć, że następną dziewczyną która zniknie z klubu będzie ona. Była zepsuta do szpiku kości. – Wciąż wyglądasz paskudnie.
            -Liczyłaś na to, że nagle stanę się naiwną blondynką i dołączę do twoich pustych koleżanek? – Mina jej zrzedła, a szyderczy uśmiech spełzł z twarzy.
            -Nigdy nie chciałam się z tobą koleżankować.
            -Co z tobą jest nie tak? Co ja ci takiego zrobiłam, że aż tak bardzo mnie nienawidzisz? – Wypaliłam wprost, przeszywając ją szczerym spojrzeniem. Jenna uśmiechnęła się naiwnie, odwróciła do mnie plecami i odeszła bez słowa. Wygrała pojedynek słowny. Kolejny punkt na niewidzialnej tablicy przypisałam jej.
            Nie dane było mi długo się zastanawiać nad Jenną. Muzyka się zmieniła, a z podium zeszła Isabell, klepiąc mnie po plecach. Wymaszerowałam na scenę w skąpym stroju i zaczęłam swój pokaz. Najpierw powoli i zmysłowo podeszłam do srebrnej rurki, by potem szybko niczym motyl wzbić się wprost ku jej szczytowi. Usłyszałam pierwszą salwę braw. Starałam się zarejestrować wzrokiem obce osoby. Tego dnia w klubie nie było Charliego. Jego loża stała pusta. Wygięłam się pod kątem, a na moje policzki wpłynął rumieniec, kiedy zeskoczyłam z rurki i zaczęłam przechadzać się po podium. Zewsząd widziałam podniesione ręce, a w nich utkwione banknoty. Położyłam się na ziemi, by dyskretnie zebrać trochę pieniędzy, po czym pośpiesznie wstałam, prostując się do szpagatu. Cały taniec zużywał sporo mojej energii, więc szybko się zmęczyłam. Gdy 20 minut później zeszłam ze sceny byłam spocona i zmęczona, ale też i usatysfakcjonowana. Natychmiast pojawiła się przy mnie Margharett, odbierając pieniądze jakie zebrałam. Dostałam szklankę wody oraz ręcznik. Ruszyłam na zaplecze, do garderoby, aby poprawić się po występie. Następnie stanęłam za barem.
            -Facet przy trzecim stoliku chce z tobą rozmawiać – usłyszałam kokieteryjny głos Nancy, która serwowała drinki za barem. Westchnęłam rozleniwiona i odstawiłam ręcznik na blat.
            -Powiedz mu, że nie interesuje mnie jego propozycja.
            -Nalegał, abyś się z nim spotkała. Ja bym na twoim miejscu nie odmawiała takiemu przystojniakowi. – Zlokalizowałam stolik numer trzy, mieszczący się w lewym skrzydle. Uśmiech wpełzł na moją twarz i tanecznym krokiem ruszyłam przed siebie. Z daleka uśmiechał się do mnie, paląc cygaro. Jego muskularna postawa i napięte mięśnie zachwycały nie jednego człowieka. Miał na sobie ciemną marynarkę oraz jasne spodnie w kratę. Miał gust, to trzeba było mu przyznać. Potrafił zrobić dobre pierwsze wrażenie. Włosy były tym razem upięte w luźny kucyk, ale to tylko dodawało mu uroku. Nigdy nie widziałam tak seksownego mężczyzny. Może dlatego, że nie był człowiekiem.
            -Josh cię przysłał?
            -Nie, przyszedłem z własną sprawą. – Usiadłam naprzeciwko, zakładając nogę na nogę. Ludzie obok nas bacznie się nam przyglądali, choć mogłam stwierdzić, że to Ethan był obiektem obserwacji niżeli ja. Jego niespotykana uroda lśniła w blasku fleszy. Sprawiało to, że błyszczał. Gdyby nad jego głową pojawiła się złota aureola nikogo by ten fakt nie zdziwił.
            -Tak się składa, że ja też mam do ciebie sprawę. – Uśmiechnęłam się promiennie, korzystając z okazji. Skoro Ethan coś ode mnie chciał, ja nie zamierzałam pozostać mu dłużna. Dobrze się zgrało, że przyszedł sam. – Odpowiem na twoje pytania, jeśli ty odpowiesz na moje.
            -Kobiety mają pierwszeństwo – odparł nonszalancko. Gdybym go nie znała, dałabym się nabrać na gest dżentelmena. Problem tylko w tym, że wiedziałam jaki jest Ethan. Uwielbiał się droczyć i bawić. Sprawiał wrażenie chodzącego ideału i pewnie nie jedna niewiasta nie była w stanie się mu oprzeć.
            -Co cię łączyło z Reymondem? Wiesz, że widziałam zdjęcia.
            Przybrał niemy wyraz twarzy. Tego się obawiałam. Musiał powiedzieć mi prawdę i to jak najszybciej. Chciałam wykluczyć możliwość uczestnictwa Josha w zniknięciach dziewczyn sprzed ośmiu lat.
            -Robiliśmy razem interesy – odparł krótko, przybierając poważny wyraz twarzy. Ściszył głos, by nikt nas nie słyszał. – Reymond był Hermerem, prawą ręką Dezmela. Jak już wiesz, nasze rasy od niepamiętnych lat toczą ze sobą wojny o byt. Tak się złożyło, że Rey nie do końca był wierny swojemu panu.
            -Był zdrajcą?
            -Był naszym szpiegiem – mina nadal się nie zmieniła, ale zauważyłam dziwny błysk w oku. Jakby gardził takimi ludźmi. – Dzięki niemu wiedzieliśmy o każdym posunięciu Dezmy. Problem tylko w tym, że we wszystko wmieszał się Aleksander i przechytrzył nas. Przekupił Reymonda i nasz plan poległ na panewce.
            -A, czy Czarna Armia jest zamieszana w zniknięcia? – Ethan zmierzył mnie wzrokiem. Zdawało mi się, że analizuje moje słowa i zastanawia się, co ma powiedzieć. Bardzo zależało mi na tej odpowiedzi. Zależało mi na tym, by wykluczyć Josha z tego wszystkiego.
            -Nawet nie wiesz czym jest Czarna Armia.
            -Nie muszę wiedzieć, chcę tylko znać prawdę.
            -Chodzi ci o Josha? – Pomału zaczynałam żałować, że nie umiem się bronić. Ethan tak szybko odgadł moje myśli. Gdybym polemizowała z wrogiem, zrobiłby to pewnie jeszcze szybciej. Musiałam nauczyć się blokować własne myśli. I musiałam poprosić Josha o tą naukę. Nie mogłam sobie pozwolić na grzebanie w umyśle. Pokiwałam głową, a na twarz upadłego wpłynął szyderczy uśmiech. – Josh był jednym z najwierniejszych i najbardziej szanowanych członków Czarnej Armii. Wykonywał wszystkie rozkazy i nigdy się nie sprzeciwiał. Jeśli kazano mu kogoś zabić, robił to, bez względu na to czy decyzja była słuszna czy nie. Pewien jednak incydent wszystko zmienił i Josh odstąpił od szeregów armii. Nie był w nic zamieszany i my też nie, jeśli już chcesz wiedzieć. – Kamień spadł mi z serca. Naprawdę byłam zadowolona z takiej odpowiedzi, choć myśl o tym, że Josh potrafił kiedyś kogoś zabić bez mrugnięcia okiem była przerażająca. Na szczęście, ten etap miał już za sobą.
            -Teraz moja kolej. Chcę wiedzieć wszystko o Jacksonie Fort’cie.
            -Znowu zaczynasz? – Po raz kolejny westchnęłam znużona opowieściami o chłopaku mojej przyjaciółki. Nie rozumiałam dlaczego Ethan się go uczepił. Owszem, Jackson sprawiał wrażenie groźnego typa, maczał palce w brudnej robocie i wydawał się niekiedy podejrzany, ale nie sądziłam, by miał cokolwiek wspólnego ze światem nieśmiertelnych. Co więcej, byłam pewna, że on jest człowiekiem.
            -Jackson to normalny facet, który z niewiadomych przyczyn ubóstwia moją przyjaciółkę. Nie ma w tym nic dziwnego.
            -Ivi, kiedy spotkałem go po raz pierwszy coś poczułem. On nie jest człowiekiem.
            -Nie przesadzaj! – Warknęłam poirytowana. Chciał mi wmówić kłamstwo, a ja wiedziałam swoje. Nie chciałam dać sobą manipulować.
            -Rozejrzyj się po klubie i wskaz mi choć jedną istotę nadprzyrodzoną. – zaproponował nagle. Ze zdziwieniem omiotłam wzrokiem lokal. Nie potrafiłam odróżnić ludzi od upadłych i innych ras. Mężczyzna w koszuli w kwiaty wymachujący banknotami przed sceną wyglądał całkiem przeciętnie. Kobieta w kusej sukience niczym się nie wyróżniała.
            -Daj spokój. Tu są sami ludzie.
            -A widzisz tego gościa z wąsem przy barze? – skierowałam tam wzrok. Wysoki o śniadej cerze, na oko jakieś 30 lat. Nie wyróżniał się niczym. – I tą kobietę stojącą obok drzwi do toalety? Albo tego chłopaka za nami? Wszyscy są upadłymi aniołami. – Rozejrzałam się jeszcze raz zdumiona faktem, że w naszym lokalu znajduje się aż trzech upadłych aniołów. To nie było możliwe. Wiedziałam, że skoro Josh i Ethan są upadłymi, to na świecie żyje takich więcej, ale dotąd nie miałam z nimi styczności.
            -Żartujesz sobie? Nic nie widzę.
            -Bo źle patrzysz. Skup się, zwęź oczy i znajdź poświatę krążącą wokół nich. – Zrobiłam tak, jak polecił. Skupiłam się na kobiecie w kusej sukience. Była koloru czerwonego. Jej złote włosy opadały na policzki. Widać było, że ćwiczyła na siłowni. Skupiłam uwagę tylko na niej, zapominając całkowicie o rzeczywistości. I nagle zobaczyłam wokół niej czerwoną poświatę, a zaraz potem z jej pleców wyrosły małe, czarne skrzydła. Zdumiona przeniosłam wzrok na mężczyznę z koszulą w kwiaty. Emanowała od niego ta sama energia, ta sama czerwona poświata. Z pleców wyrastały skrzydła czarne niczym noc. Byłam zaskoczona.
            -To niemożliwe.
            -Wszystko jest możliwe, trzeba tylko umieć patrzeć. [s]
            -Dobra, co chcesz wiedzieć?
            Przez następne pół godziny opowiadałam Ethanowi o chłopaku Very. Nie było mi to na rękę, ale co miałam zrobić? Umowa to umowa. Przez klub przewijało się sporo gości. Co chwilę widziałam upadłych albo hermerów, którzy korzystali z naszych usług. Byłam niemile zaskoczona, że takie „stwory” siedzą w naszym klubie. Jednak po dłuższym przemyśleniu musiałam się z tym pogodzić. W końcu nie tylko oni byli stworami, ja byłam jedną z nich. Moja matka była aniołem, który upadł. W jakimś stopniu należałam do tego pokręconego świata i choć nie czułam się jeszcze dziwolągiem wiedziałam, że niebawem tak się właśnie stanie. Nie byłam normalna. Jeśli drzemały we mnie jakiekolwiek siły nadprzyrodzone to oznaczało to, że straciłam człowieczeństwo. W dodatku nie bardzo wiedziałam jakiego pochodzenia był mój ojciec. Mógł być człowiekiem, ale niekoniecznie. Kto mógł to wiedzieć? Czułam się w obecnej chwili pokrzywdzona. Dysponowałam dziwną mocą, której nie chciałam się nauczyć, choć musiałam. Przybierała ona na sile za każdym razem gdy wokół mnie pojawiała się istota nadprzyrodzona. Dlaczego to wcześniej nie działało? Czy rzeczywiście uaktywniała się tylko wtedy, kiedy byłam jej świadoma? Wcześniej postrzegałam ludzi jako zwykłe istoty chodzące po ziemi i psujące sobie życie. Teraz każdy człowiek był dla mnie obiektem obserwacji. Wpatrywałam się w nich wyczekując emanującej energii, czerwonych poświat, czarnych skrzydeł, albo niebieskiej mocy.
            -Nic więcej nie wiem – odezwałam się w końcu, gdy nie przychodziła mi już żadna myśl na temat Jacksona do głowy. Ethan zagwizdał radośnie pod nosem. Wydawał się zadowolony. Kiedy dał mi znak bym odeszła wstałam od stołu i tanecznym krokiem ruszyłam w kierunku baru.
            -Przy okazji – zawołał za mną, a ja się odwróciłam. – Fajny masz kostium. Seksownie w nim wyglądasz – przygryzłam wargę zalotnie trzepiąc rzęsami w jego stronę, po czym ruszyłam skąd przyszłam.
           
            Zbliżała się druga w nocy. Klub osiągnął godzinę szczytową. Wszyscy goście zaczęli zamawiać mnóstwo drinków, dziewczyny w czerwonych pokojach miały ręce pełne roboty, a my uwijałyśmy się przy barze najszybciej jak się dało. Wycierałam kufle świeżo wyciągnięte ze zmywarki kiedy stanęła nade mną Nancy z tęgą miną.
            -O co chodzi?
            -Trzeba opróżnić te kubły na śmieci. Są pełne i za chwilę nie będę miała gdzie wciskać odpadów. – spojrzałam na nią głupio, kpiąc z niej w myślach.
            -Chyba sobie żartujesz?
            -To ja jestem barmanką i to mój bar. Ktoś to musi zrobić. Padło na ciebie. Do roboty.
            Rzuciłam szmatę na podłogę i ze złością wyrysowaną na twarzy opuściłam salę główną, kierując się na zaplecze. Mogłam się jej sprzeciwić, ale nic by mi to nie dało. Wytargałam z kubłów dwa ogromne worki ze śmieciami, związałam je u góry i starałam się zawlec je na podwórze. Noc była chłodna. Na zachmurzonym niebie widać było tylko zarys księżyca, który gdzieś się schował. Gwiazdy również musiały uciec wraz z księżycem, bo nie widziałam ich nigdzie. Wiał lekki wiatr, który wtargnął w moje ogniste włosy i otulił mnie zimnem. Wokół panowała błoga cisza i tylko z oddali słychać było dudniącą muzykę z Bers Soft. Samochody prawie wcale nie jeździły. Ulica była opuszczona, jakby zabrakło na niej życia. Ciągnęłam worki po ziemi marząc o tym, by ten cholerny dzień dobiegł końca. Nie podobało mi się to, że Jackson może być jednym z nas, jednym z upadłych aniołów. Zadziwiające było to, że w tak szybkim tempie zaczęłam siebie tak nazywać. Nie miałam najmniejszego prawa mówić tak o sobie, ponieważ nie posiadałam skrzydeł i nigdy nie byłam w niebie, ale w jakimś stopniu czułam się inna. Inna od ludzi, którzy mnie otaczali.
            Zarzuciłam na ramię jeden z worków, a drugi wrzuciłam do kubła. Starając się wepchać drugi worek do środka zauważyłam czyjś cień przed sobą. Odwróciłam się natychmiast, ale nikt nie stał za mną. Przez chwilę wydawało mi się, że ktoś mi się przygląda. Szybko jednak odpędziłam złe myśli i żwawym marszem ruszyłam z powrotem do klubu. Nie było dane mi jednak do niego dotrzeć. Usłyszałam głos – jakże znajomy. Ostry, chropowaty, niski i dość ślamazarny.
            -Charlie – niemal serce mi stanęło gdy zobaczyłam jego sylwetkę wyłaniającą się z ogrodzenia. Długie ręce były utkwione w kieszeniach ciemnych spodni. Na nosie spoczywały okulary, a brązowe włosy przykryła czapka z daszkiem. Nie wyglądał przyjaźnie. Moje serce zaczęło pompować ogromną ilość krwi do mózgu, a ja sama poczułam, jak robię się gorąca. Nie mogłam pozwolić na to, by moja moc się uaktywniła. Nie przy nim. – Nie było cię na występie.
            -Odpuściłem sobie pokaz. Nie mogę na ciebie patrzeć wiedząc, że zadajesz się z nimi.
            -Z nimi? – spytałam podejrzliwie. Nie wiedziałam jak dużo wie Charlie. Nie chciałam zdradzić pochodzenia Josha. Mogłoby to tylko pogorszyć sprawę. Charlie był moim wrogiem numer jeden. Byłam niemal pewna, że to on stoi za zniknięciami dziewczyn z klubu i obawiałam się, że teraz przyszedł po mnie.
            -Nie zgrywaj się Ivi. Wiesz, kim oni są.
            -Jacy oni? – Grałam na zwłokę i modliłam się, by ktokolwiek usłyszał moje rozpaczliwe wołanie o pomoc w myślach. Marzyłam, by Ethan nie odszedł zbyt daleko i żeby usłyszał moje myśli.
            -To upadli, wiesz o tym i ja też wiem. To nasi wrogowie.
            -Co ty pleciesz? – Już wiedziałam, że Charlie wiedział dużo. Bardzo dużo. Wbiłam w niego spojrzenie starając się wyczuć emanującą energię potwierdzającą jego nadprzyrodzone pochodzenie. Niestety, albo nie nauczyłam się tej umiejętności wystarczająco dobrze, albo Charlie był człowiekiem z krwi i kości.
            -Przestań się oszukiwać. Nie możesz się spotykać z upadłymi będąc kimś zupełnie innym. Dziedzictwo cię nie minie. – Charlie bredził jakieś bzdury zbliżając się do mnie powoli. Poczułam, że ma złe zamiary. Podjęłam szybkie kroki i rzuciłam się pędem do drzwi klubu. Naskoczyłam na klamkę, ale ona nie chciała mi ustąpić. Jakby coś blokowało drzwi z drugiej strony.
            -Nie uciekniesz przede mną!
            -To się jeszcze okaże – stanęłam w miejscu gotowa do walki. Wiedziałam, że nie ma drogi ucieczki. Nie biegałam zbyt szybko, nie potrafiłam się kamuflować w kryjówce, a co dopiero ją znaleźć. Jedynym wyjściem było stanąć z nim do walki i pokonać, albo chociaż osłabić tak, abym mogła uciec i bezpiecznie się schować. Uciec do Josha. Zatrzymałam się zamykając na moment oczy. Skupiłam w sobie swoją moc. Nie wiedziałam jak mam jej użyć przeciwko Charliemu. Nie umiałam jeszcze kontrolować ognia i nie wiedziałam jak go przywołać. Liczyłam tylko na to, że mam to w genach i siłą woli dam radę go przywołać. Zacisnęłam mocno pięści i skupiłam się na moim wrogu. Poczułam gorąc przepływający przez całe moje ciało. Niespotykane ciepło ulokowało się w mojej dłoni i aż parzyło ją całą. Kiedy spojrzałam na rękę, cała płonęła. Udało się. Przywołałam moc. Skierowałam dłoń w stronę Charliego warcząc na niego ostrzegawczo. Nie zdziwił się na widok płonącej ręki, co więcej, zagościł na jego twarzy uśmiech. Czy wiedział kim jestem?
            -Zostaw mnie – ryknęłam zdenerwowana starając się utrzymać nerwy na wodzy. Cała drżałam, a paląca ręka oraz niezwykłe ciepło przepływające przez moje ciało wcale mi nie pomagało w opanowaniu się. Zrobiło się wokół nas jasno. Wszystkie latarnie w pobliżu zaczęły iskrzyć, zapalać się i gasić na zmianę, jakby były automatyczne. Kiedy Charlie zrobił kolejny krok w moją stronę zrozumiałam, że nie żartuje. Chcąc się bronić wyciągnęłam rękę w przód i siłą woli skierowałam ogień w jego stronę. Płonąca kula ognia wielkości piłki nożnej wystrzeliła w jego kierunku. Charlie uchylił się unikając uderzenia. Zafascynowana kontrolą nad żywiołem zaczęłam strzelać płonącymi kulami w stronę Charliego. On za każdym razem unikał uderzenia, odskakiwał rozbawiony na boki, uginał się i schylał.
            -Tylko na tyle cię stać? Myślałem, że dysponujesz czymś lepszym – zadrwił ze mnie, wciąż się śmiejąc. Złość napłynęła do mojej głowy. Poczułam nagły przypływ adrenaliny. Uniosłam drugą dłoń, łącząc ją z pierwszą. Skumulowałam w sobie wszystkie emocje, jakie brzmiały w mojej głowie i wystrzeliłam przed siebie ogromną kulę ognia, która rozprzestrzeniła się po całym placu. Byłam pewna, że tego nie przewidział. Uśmiech namalował się na mojej twarzy, jednak już po sekundzie się rozpłynął. Moja ogromna kula ognia została zduszona chlustem wody, która pojawiła się nie wiadomo skąd. Płaszcz deszczu wywołany przez Charliego ugasił mój ogień, a on sam stanął tuż obok mnie z uśmiechem wyrysowanym na twarzy. Teraz już wiedziałam, że Charlie nie był człowiekiem.